Ajan tabanlı yapay zekâ sistemlerinde riskli OAuth yetkilendirmelerini ve MCP sunucu bağlantılarını tespit etmek, birbirini tamamlayan iki ayrı güvenlik katmanının incelenmesini gerektiriyor. İlk katmanda OAuth izinleri, erişim tokenlarının kullanım biçimi ve yetkilendirme davranışları analiz ediliyor. İkinci katmanda ise MCP sunucularının keşif mekanizmaları, iletişim protokolleri ve sundukları araçların erişim sınırları değerlendiriliyor. Bu rehber, her iki katmanda uygulanabilecek somut denetim yöntemlerini, güvenlik açıklarına işaret eden yapılandırmaları ve inceleme sırasında göz önünde bulundurulması gereken temel göstergeleri ele alıyor.
Riskli OAuth Yetkilendirmeleri Nasıl Tespit Edilir?
Ajan tabanlı yapay zekâ sistemlerinde OAuth güvenliğini değerlendirirken uygulamaların talep ettiği izinler, yayıncı kimlikleri ve onay sonrasındaki davranışları birlikte incelenmelidir. Bir uygulamanın başlangıçta istediği erişim düzeyi, zaman içinde gerçekleştirdiği işlemlerle farklılaşabilir. Bu nedenle güvenlik denetimleri yalnızca ilk yetkilendirme talebine odaklanmamalı, token kullanımından izin değişikliklerine kadar uzanan süreci kapsamalıdır.
1. OAuth Kapsamlarını Uygulamanın İşlevleriyle Karşılaştırın
Riskli OAuth yetkilendirmelerinin ilk göstergesi, talep edilen kapsamların uygulamanın beyan ettiği amaçla uyuşmamasıdır. Örneğin yalnızca raporlama amacıyla kullanılan bir uygulamanın e-posta hesaplarına veya dosya depolarına tam okuma ve yazma erişimi istemesi ciddi bir uyarı işaretidir. Açık bir iş gerekçesi bulunmadığında tam erişim kapsamları yüksek riskli kabul edilmelidir.
Çevrimdışı erişim (offline access) izni de ayrıca değerlendirilmelidir. Bu izin, uygulamanın kullanıcı aktif bir oturum açmamışken de erişimini sürdürmesine olanak tanır. Dolayısıyla tokenlar kullanıcıların, projelerin veya onay veren yöneticilerin görev süresinden daha uzun süre geçerliliğini koruyabilir. Bazı uygulamalar geniş erişim elde etmek için çok sayıda düşük riskli kapsamı bir araya getirebilir. Bu nedenle güvenlik değerlendirmesi, kapsamları ayrı ayrı incelemekle sınırlı kalmamalı; izin kombinasyonlarının oluşturduğu toplam yetki düzeyini de dikkate almalıdır.
2. Uygulama Yayıncısının Kimliğini ve Güvenilirliğini Doğrulayın
OAuth uygulamasının yayıncı kimliği, alan adı, iletişim bilgileri ve destek kanalları güvenilirlik değerlendirmesinin temel unsurları arasında yer alır. Yayıncı kimliği doğrulanamayan, alan adı kurumsal kimlikle eşleşmeyen veya geçerli destek bilgileri sunmayan uygulamalar şüpheli olarak değerlendirilmelidir.
Microsoft’un uygulama güvenliğine yönelik önerileri de bu inceleme için üç temel ölçüt sunuyor. Uygulamanın kullanım yaygınlığı, talep ettiği izinlerin beyan edilen amacıyla ilişkisi ve ihtiyaç duyduğu ayrıcalık düzeyi birlikte değerlendirilmelidir. Özellikle yönetici onayı veya yüksek ayrıcalık gerektiren uygulamalar daha sıkı güvenlik kontrollerinden geçirilmelidir.
3. OAuth Onayı Sonrasındaki Uygulama Davranışlarını İzleyin
Bir uygulamanın güvenlik riski yalnızca ilk izin talebi üzerinden belirlenemez. Onay sonrasında gerçekleşen token yenilemeleri, API çağrıları ve erişim değişiklikleri de sürekli izlenmelidir. Olağandışı ağlardan veya konumlardan gelen token yenileme istekleri, ani erişim artışları ve beklenmedik etkinlik kesintileri şüpheli davranış göstergeleri arasında bulunur. İlk onaydan kısa süre sonra daha geniş kapsamlar talep edilmesi de ayrıca incelenmelidir.
Talep ettiği API izinlerini neredeyse hiç kullanmayan uygulamalar da güvenlik değerlendirmesinde göz ardı edilmemelidir. Bu durum yanlış yapılandırmadan kaynaklanabileceği gibi uygulamanın ileride kullanmak üzere erişim yetkilerini korumasıyla da ilişkili olabilir. Güvenlik ekipleri, uygulamanın talep ettiği izinleri gerçek API kullanımıyla karşılaştırarak gereksiz veya şüpheli erişimleri belirlemelidir.
4. Token ve Onay Politikalarını Güvenlik Gereksinimlerine Göre Yapılandırın
Herhangi bir kullanıcının üçüncü taraf uygulamalara geniş yetkiler verebildiği ortamlar, kurumsal kimlik güvenliği açısından önemli riskler barındırır. Kuruluşlar, düşük riskli kapsamlar için kullanıcıların kendi onaylarını verebildiği bir model uygularken yüksek riskli izinleri yönetici incelemesine yönlendirmelidir. Uygulamanın daha geniş kapsamlar talep etmesi durumunda yeniden onay süreci işletilmeli ve önceki izinler yeni talepler için otomatik olarak geçerli kabul edilmemelidir.
Gizli istemcilerin yönlendirme URI’lerinde joker karakter kullanımına izin verilmemeli, OAuth tokenlarının yaşam döngüsü sıkı kurallarla yönetilmelidir. Kısa ömürlü erişim tokenları ve hedef kitlesi sınırlandırılmış yenileme tokenları, yetkisiz erişim riskinin azaltılmasına katkı sağlar. Kuruluşlar ayrıca tokenların saklanması, yenilenmesi ve iptal edilmesi süreçlerini düzenli olarak denetlemelidir.
MITRE ATT&CK’in bulut uygulama entegrasyonlarına yönelik tespit stratejisi, OAuth uygulama onaylarının ve yeni uygulama kayıtlarının ayrıcalıklı veya beklenmeyen hesap etkinlikleriyle ilişkilendirilmesini öneriyor. Bu yaklaşımın uygulanabilmesi için kuruluşların hangi OAuth kapsamlarının riskli kabul edileceğini tanımlayan eşikler oluşturması ve uygulamalara onay verme yetkisi bulunan ayrıcalıklı hesapları belirlemesi gerekiyor. Böylece olağandışı uygulama kayıtları, beklenmeyen izin talepleri ve yetkisiz onay işlemleri merkezi güvenlik izleme süreçleri üzerinden tespit edilebiliyor.
MCP Sunucu Bağlantıları Nasıl Tespit Edilir?
Ajan tabanlı yapay zekâ sistemlerinde MCP sunucularının güvenliğini değerlendirmek için bağlantı envanterinin çıkarılması, kimlik doğrulama yapılandırmalarının incelenmesi ve araç erişimlerinin analiz edilmesi gerekiyor. Tek bir sunucunun güvenli görünmesi, diğer sunucularla birlikte oluşturduğu bağlantıların da güvenli olduğu anlamına gelmiyor. Bu nedenle denetim süreci; sunucu keşfinden oturum güvenliğine, araç tanımlarından sunucular arası erişim ilişkilerine kadar farklı katmanları kapsamalıdır.
1. MCP Sunucularını Keşfederek Merkezi Bir Envanter Oluşturun
MCP güvenliğinin ilk adımı, istemci ortamlarında hangi sunucuların yapılandırıldığını belirlemektir. Claude Desktop, Cursor, VS Code, Windsurf ve Claude Code gibi istemcilerin yapılandırma dosyaları incelenerek kullanılan MCP sunucularının envanteri çıkarılabilir. mcp-posture discover ve mcp-audit discover gibi araçlar, istemci yapılandırmalarında tanımlanan uzak sunucuları otomatik olarak keşfetmeye yardımcı olur. Merkezi bir envanter bulunmadığında kuruluşlar, hangi sunucuların erişim sağladığını ve hangi kaynaklarla iletişim kurduğunu eksiksiz biçimde değerlendiremez.
2. Kimlik Doğrulama ve Yetkilendirme Yapılandırmalarını Denetleyin
MCP sunucularının OAuth yapılandırması, yetkilendirme sunucusunun keşif meta verilerinden başlayarak incelenmelidir. mcp-posture aracı; issuer eşleşmesini, PKCE S256 desteğini, token hedef kitle bağlamasını ve Dinamik İstemci Kaydı yapılandırmasını kontrol eder. Örneğin, code_challenge_methods_supported alanında yalnızca plain yönteminin bulunması kritik bir güvenlik bulgusudur. issuer değerinin beklenen URL ile birebir eşleşmemesi de yetkilendirme sunucusunun kimliği açısından yüksek öncelikli bir uyarı olarak değerlendirilmelidir.
MCP ekosisteminde gerçekleştirilen güvenlik araştırmaları, kimlik doğrulama eksikliklerinin yaygınlığını ortaya koyuyor. 7.973 canlı uzak MCP sunucusunu kapsayan bir çalışmada, sunucuların yüzde 40,55’inin araçlarını kimlik doğrulaması olmadan sunduğu belirlendi. OAuth kullanan 119 sunucunun tamamında en az bir güvenlik açığı tespit edilirken Dinamik İstemci Kaydı kaynaklı zafiyetlerin test edilen sunucuların yüzde 96,6’sını etkilediği bildirildi. Bu bulgular, MCP bağlantılarının yalnızca yapılandırma düzeyinde değil, gerçek erişim davranışları üzerinden de denetlenmesi gerektiğini gösteriyor.
3. İletişim Protokolü ve Oturum Güvenliğini Kontrol Edin
MCP sunucularıyla kurulan bağlantılarda HTTPS kullanımı, TLS sürümü ve dijital sertifikaların geçerliliği kontrol edilmelidir. HTTPS kullanmayan uç noktalar, ağ üzerinden iletilen tokenların ve diğer hassas verilerin açığa çıkmasına neden olabilir. Bu nedenle iletişim kanallarının şifrelenmesi ve sertifika doğrulamasının doğru yapılandırılması temel güvenlik gereksinimleri arasında yer alır.
Oturum yönetiminde kullanılan Mcp-Session-Id değerleri de ayrıca incelenmelidir. Tahmin edilebilir veya sıralı oturum kimlikleri, saldırganların geçerli oturumları tahmin ederek yetkisiz erişim elde etme riskini artırabilir. Güvenlik denetimi sırasında oturum kimliklerinin rastgeleliği, benzersizliği ve geçerlilik süresi değerlendirilerek oturum ele geçirme ihtimaline karşı gerekli kontroller uygulanmalıdır.
4. MCP Araç Tanımlarını Zehirleme ve Talimat Enjeksiyonuna Karşı İnceleyin
MCP sunucularının sunduğu araçlar yalnızca işlevleri açısından değil, açıklamalarında ve parametre tanımlarında bulunan içerikler bakımından da incelenmelidir. Araç açıklamalarına yerleştirilen gizli talimatlar, yapay zekâ ajanlarının beklenen davranışlarını değiştirebilir veya hassas verilerin açığa çıkmasına neden olabilir. mcp-audit aracı; SSH anahtarlarının sızdırılmasını isteyen ifadeler, davranış değiştirme talimatları ve sıfır genişlikli Unicode karakterler gibi araç zehirleme göstergelerini tespit etmek için kullanılabilir. mcp-posture ise araç tanımlarındaki talimat benzeri metinleri, görünmez Unicode karakterleri ve gizli yönlendirmeleri inceleyebilir.
Araç tanımlarının zaman içinde değişip değişmediği de takip edilmelidir. Rug-pull olarak adlandırılan saldırı senaryosunda bir araç, ilk oturumda güvenilir bir işlev sunarken sonraki oturumlarda farklı talimatlar veya yetenekler kazanabilir. Daha önce kaydedilen araç tanımlarının beklenmedik biçimde değişmesi ya da izlenen bir sunucunun aniden envanterden kaybolması güvenlik ekipleri tarafından araştırılmalıdır.
5. MCP Sunucuları Arasındaki Riskli Yetenek Kombinasyonlarını Belirleyin
Bir MCP sunucusunun tek başına oluşturduğu risk, diğer sunucularla birlikte çalıştığında önemli ölçüde artabilir. Örneğin dosya okuma yeteneğine sahip bir sunucunun ağ isteği gönderebilen başka bir sunucuyla birlikte kullanılması, istem enjeksiyonu saldırısının hassas dosyaların okunması ve harici bir adrese aktarılmasıyla sonuçlanmasına zemin hazırlayabilir. Böyle bir senaryoda SSH anahtarları gibi kritik bilgiler, birden fazla sunucunun yeteneklerinin bir araya gelmesiyle tehlikeye girebilir.
mcp-audit, sunucuları dosya okuma, ağ çıkışı, kabuk komutları çalıştırma, veritabanı erişimi ve gizli bilgilere ulaşma gibi yetenek etiketleriyle sınıflandırarak riskli kombinasyonların belirlenmesine yardımcı olur. Güvenlik ekipleri, bu sınıflandırmaları kullanarak tek tek sunucuların izinlerini değerlendirmenin ötesine geçmeli ve sunucular arasında oluşabilecek saldırı yollarını da incelemelidir. Böylece bir aracın erişim yetkisi, başka bir aracın işleviyle birleştiğinde ortaya çıkabilecek güvenlik riskleri daha erken aşamada belirlenebilir.
Tespit Sürecini Sürekli Güvenlik Kontrolleriyle Operasyonelleştirin
MCP sunucuları ve OAuth yetkilendirmeleri üzerindeki risklerin belirlenmesi, tek seferlik güvenlik taramalarıyla sınırlı tutulmamalıdır. Yeni sunucu bağlantıları, değişen araç tanımları ve güncellenen OAuth izinleri zaman içinde farklı güvenlik açıkları oluşturabilir. Bu nedenle kuruluşların MCP yapılandırmalarını ve OAuth onaylarını düzenli aralıklarla taraması, tespit edilen bulguları önem derecelerine göre sınıflandırması ve kritik risklerde otomatik müdahale mekanizmalarını devreye alması gerekir.
mcp-posture ve mcp-audit gibi araçlar, CI/CD süreçlerine entegre edilerek güvenlik kontrollerinin yazılım geliştirme ve dağıtım aşamalarında uygulanmasına yardımcı olabilir. Bu entegrasyon sayesinde yüksek önem dereceli güvenlik bulguları tespit edildiğinde derleme veya dağıtım süreci otomatik olarak durdurulabilir. Böylece güvenlik açıklarının üretim ortamına taşınması önlenirken MCP sunucularının yapılandırma değişiklikleri de sürekli denetim altında tutulabilir. Otomatik tarama, risk önceliklendirme ve müdahale adımlarının birlikte yürütülmesi, MCP ekosisteminde sürdürülebilir bir güvenlik yönetimi oluşturulmasını sağlar.
ITSTACK ile OAuth ve MCP Güvenlik Risklerini Kapsamlı Biçimde Değerlendirin
Riskli OAuth yetkilendirmelerini ve MCP sunucu bağlantılarını belirlemek, statik yapılandırma kontrollerinin ötesine geçen bütüncül bir güvenlik değerlendirmesi gerektiriyor. Keşif meta verileri, token kullanım davranışları, iletişim kanallarının güvenliği ve araç yüzeyindeki erişim yetkileri birlikte incelendiğinde ajan tabanlı sistemlerdeki güvenlik açıkları daha kapsamlı biçimde ortaya çıkarılabiliyor.
ITSTACK, yapay zekâ destekli ajan sistemlerinin kimlik doğrulama ve yetkilendirme mimarisini bu güvenlik katmanlarının tamamında değerlendiriyor. OAuth izinlerinden MCP sunucu yapılandırmalarına, token yönetiminden araç erişim kontrollerine kadar uzanan denetim çalışmalarıyla kuruluşların risk profilini belirlemesine ve güvenlik açıklarını önceliklendirmesine destek veriyor. MCP sunucularınızın güvenliğini değerlendirmek ve OAuth yapılandırmalarınızı güçlendirmek için ITSTACK uzmanlarıyla iletişime geçebilirsiniz.
